 |
| Ομιλίες για την επιθετικότητα σε Ασπροβάλτα και Απολλωνία |
 |
|
Με το θέμα της επιθετικότητας στα νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία, για το πώς να αποφευχθεί ο στιγματισμός μερικών παιδιών ως «επιθετικά» και τον πολύτιμο ρόλο των γονέων και των εκπαιδευτικών στο ζήτημα αυτό, ασχολήθηκαν οι δύο ανοιχτές συζητήσεις που διοργάνωσε το Κέντρο Πρόληψης ΠΥΞΙΔΑ στην Ασπροβάλτα και την Νέα Απολλωνία, στις 14 και 21 Φεβρουαρίου αντίστοιχα.
Στις εκδηλώσεις ειδικευμένα στελέχη της ΠΥΞΙΔΑΣ μίλησαν για τους τρόπους αντιμετώπισης των φαινόμενων βίας στις ηλικίες του νηπιαγωγείου και δημοτικού σχολείου, δίνοντας έμφαση στη διαχείριση απο την πλευρά των ενηλίκων της δικής τους επιθετικότητας, στην αποφυγή ενίσχυσης των επιθετικών συμπεριφορών, στην εκπαίδευση των παιδιών στην αναγνώριση και έκφραση συναισθημάτων και στη διαχείριση συγκρούσεων και επικοινωνία. Ακόμη, αναφέρθηκαν στην αποφυγή του στιγματισμού, στο γεγονός ότι δεν πρέπει να μιλάμε για «επιθετικά» παιδιά, αλλά για παιδιά με επιθετικές συμπεριφορές και στον σημαντικό ρόλο που μπορούν από κοινού να παίξουν οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς στην ενίσχυση της αυτοεκτίμησης των παιδιών.
Μετά την θεωρητική εισήγηση ακολούθησαν βιωματικές ασκήσεις, όπου συζητήθηκε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα επιθετικής συμπεριφοράς, οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε τέσσερις ομάδες (γονείς, εκπαιδευτικοί, συμμαθητές, αδέλφια) και διερεύνησαν το πώς αισθάνονται απέναντι στο συγκεκριμένο παιδί, πώς αντιδρούν στην επιθετική συμπεριφορά του και τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν.
Σύμφωνα με τους ειδικούς, η επιθετικότητα αποτελεί μια φυσιολογική συμπεριφορά, ένα ένστικτο επιβίωσης που εμφανίζεται από τη βρεφική ηλικία με έντονο κλάμα, ως απαίτηση για άμεση κάλυψη αναγκών. Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν παίρνουν απο το περιβάλλον τους το μήνυμα ότι η σωματική επιθετικότητα δεν είναι αποδεκτή κοινωνικά, με αποτέλεσμα μετά τα δύο χρόνια να αυξάνονται εμφανώς οι λεκτικές μορφές επιθετικότητας (πειράγματα, παρατσούκλια).
Όσον αφορά στο φύλλο, τα αγόρια φαίνεται να παρουσιάζουν περισσότερες επιθετικές πράξεις συγκριτικά με τα κορίτσια. Η εικόνα αυτή όμως είναι παραπλανητική. Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι τα αγόρια εκδηλώνονται κυρίως μέσα απο σωματικές πράξεις βίας, ενώ τα κορίτσια μέσα απο λεκτικές πράξεις βίας καθώς και επιθετικότητα σχέσεων (αποκλεισμός ενός παιδιού απο την παρέα). Πολλές μελέτες λοιπόν καταλήγουν οτι τα αγόρια είναι πιο επιθετικά, ακριβώς γιατί η σωματική βία είναι πολύ πιο εύκολο να αναγνωριστεί και να αξιολογηθεί απο τη λεκτική βία.
Συμπερασματικά, η επιθετικότητα, παρόλο που σε μαγάλο βαθμό είναι σύμφυτη με την ανθρώπινη φύση, ενισχύεται σημαντικά απο το περιβάλλον ως προς τους τρόπους που εκδηλώνεται. Επομένως γονείς και εκπαιδευτικοί , μέσα απο τη δική τους τριβή και εκπαίδευση μπορούν να συμβάλουν αποτελεσματικά στην καλύτερη διαχείριση της επιθετικής συμπεριφοράς των παιδιών.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ
Προγράμματα στα δημοτικά
|
| |
| |
|
| |
| |
|
 |
)
